Sri Lanka-reis Veerle en Raf

5 juli tot en met 29 juli 2017


vorige dag Fotoalbum dag 14 volgende dag

Dag 14: naar World's End en beklimming van de Kirigalpoththa in Horton Plains National Park


Vandaag wordt het een sportieve dag. We gaan wandelen in Horton Plains National Park, het enige nationale park van Sri Lanka waar je te voet binnen mag en ook zonder gids.

Uitzicht vanaf World's End in Horton Plains National Park We staan om 6 uur op want we willen al om 8 uur bij de ingang van het park zijn omdat de kans op mist en wolken bij het uitkijkpunt van World's End toeneemt naarmate de dag vordert. Onze gastvrouw zorgde al voor een uitgebreid ontbijt/lunchpakket en ook de 2 tuktuk's (we gaan immers samen vertrekken met het andere koppel) komen op tijd opdagen.

We worden meegenomen in een blitse tuktuk met stevige hifi-installatie aan boord. Het is nog een heel eindje rijden van Ohiya naar de parkingang en het is naar Sri Lankaanse normen berekoud en ook voor ons is het meer dan fris en onze truien komen goed van pas. We doen zelfs onze regenjasjes aan tegen de koude wind in de tuktuk. Eerst rijden we een zestal kilometer soms steil bergop naar de parkingang waar we onze tickets regelen (Probeer per groep je tickets te regelen want je moet per groep ook een bepaald bedrag betalen en dat kan je dan delen). Onderweg verliezen we nog wel heel wat tijd omdat onze tuktuk zonder bezine valt, gelukkig zijn we met 2 tuktuks onderweg en na wat inventief knutselwerk met wat plastiek afval, kunnen we benzine van de ene tuktuk naar de andere overhevelen.

De tickets regelen is een hele formaliteit en het duurt weer een tijd eer we verder kunnen om de laatste 5 kilometer naar het bezoekerscentrum af te leggen. Daar aangekomen spreken we met onze tuktukchauffeur af dat hij ons tegen 17u terug moet komen halen. Onze Belgische gezellen spreken al iets na de middag af want zij reizen deze namiddag al verder naar Ella.

We beginnen meteen aan onze wandeling want zelfs al zijn we hier vroeg, we zijn al niet meer alleen. Er zijn hier heel wat meer bezoekers dan we verwacht hadden. We schrijven onze namen in het register bij het begin van de wandeling en weg zijn we.

De hele rondwandeling is een dikke 9 kilometer lang. We starten de wandeling over de mooie hoogvlakte onder een wat sombere lucht en kiezen ervoor om de wandeling tegen de klok in te wandelen.

We komen langs de mooie Chimney Pool en wandelen dan verder naar de Baker Falls. De waterval is niet echt indrukwekkend maar wel mooi. We vervolgen dan het wandelpad richting World's End. De wandeling is nooit lastig (je blijft steeds rond de 2000-2100m hoogte wandelen) en het pad is heel duidelijk en we zijn er nooit echt alleen.

Bij World's End aangekomen hebben we geluk dat het niet mistig is. Vanaf deze klif die een 900m boven de vallei uitsteekt kan je bij echt helder weer de Indische Oceaan 80 kilometer verder naar het zuiden zien liggen. Echt helder is het niet maar we hebben toch een heel mooi uitzicht. We kunnen met de verrekijker aan de einder nog net het 35 kilometer verderop gelegen meer van het Udawalawe Nationaal Park onderscheiden. Met dit prachtige uitzicht voor ogen, verorberen we een deel van ons lunchpakket.

Uitzicht vanaf Little World's End in Horton Plains National Park Dan wandelen we verder naar het tweede uitkijkpunt, namelijk Little World's End. Het is hier veel rustiger dan bij World's End en het uitzicht moet niet veel onderdoen.

Als we verder wandelen terug naar het vertrekpunt komen we minder en minder volk tegen, het lijkt er op dat de meeste mensen of in de andere richting wandelen en die zijn we dus al tegengekomen of dat ze minder lang rondkijken en ons dus reeds gepasseerd zijn. In ieder geval is het rustiger en dus leuker wandelen. We genieten volop van de mooie natuur met prachtige bloemen en planten en van de talrijke vogels, die jammer genoeg vrij schuw zijn en zich moeilijk laten fotograferen.

Tegen de middag zijn we terug aan het bezoekerscentrum. Daar willen we starten voor onze tweede wandeling van de dag: de wandeling naar de top van de Kirigalpoththa. Deze wandeling is veel minder populair dan de World's End wandeling en wordt bijna niet gewandeld. We moeten dus zoeken naar de start van de trail en vinden die niet direct. We beslissen om even raad te vragen aan een paar parkrangers. Die reageren echter vreemd want ze proberen ons de wandeling wat af te raden. Het is namelijk een wandeling van 16 kilometer naar de top en terug over smalle, moeilijk paadjes, we hebben al een wandeling van 9 kilometer in de benen, we hebben geen gids en het is al middag! Tja die Sri Lanken weten natuurlijk niet dat we wel wat wandelervaring hebben. We beslissen de wandeling toch nog aan te vatten en moeten dan wel ons opnieuw registreren en beloven dat we ons komen melden als we terug zijn van de wandeling!

We starten de wandeling en al meteen zijn we (figuurlijk) in de wolken. Dit is wandelen zoals wij het graag doen. We moeten een nauw paadje volgen dat zich eerst over de hoogvlakte slingert om dan weer door de jungle te lopen. We moeten soms door dichte bamboebosjes en steeds opletten dat we het pad niet uit het oog verliezen. Soms duiken we uit de jungle en dan komen we weer in een open stuk terecht. Op de open stukken is het dan steeds goed rondkijken naar de Sambal herten die hier veel zouden moeten zitten. Maar buiten talrijke hoefsporen in de modder, zien we ze niet. Jammer. De wandeling is voor de rest nochtans heel mooi. En wat super is, we zijn er bijna helemaal alleen. In het begin zien we in de verte nog even onze Belgische collega's lopen, die zijn ook aan de wandeling gestart maar keren al snel om want zij hebben de tijd niet om de wandeling tot het eind te doen. Buiten hen komen we alleen dicht bij de top van de Kirigalpoththa nog twee Amerikanen en hun gids tegen op de terugtocht.

Zonnebaden op de top van de Kirigalpoththa De laatste kilometers van de wandeling zijn wat steviger want we klimmen nu vrij fluks omhoog naar de top. Uiteindelijk bereiken we de via de scherpe bergkam de top die met 2388m de tweede hoogste berg van Sri Lanka is.

Het uitzicht en de rust is er fantastisch. We nemen er dan ook ruim onze tijd voor we op onze stappen terugkeren. Uiteindelijk hebben we nog tijd genoeg om ook nog even van het pad af te wijken en uit nieuwsgierigheid een stuk een riviertje te volgen.

Als we terug aan het bezoekerscentrum zijn, willen we ons plichtsbewust gaan melden bij de overbezorgde rangers maar die zijn niet meer te bespeuren!?

We zijn nog iets te vroeg voor onze tuktukchauffeur en dus wippen we nog even binnen in het bezoekerscentrum, veel valt daar echter niet te beleven. Als we buiten komen lopen we bijna pardoes tegen een Sambal hert op. Echt schuw blijkt dat niet te zijn en als we wat rondkijken, zien we er nog enkele rondlopen. En wij maar zoeken onderweg!

Na nog een lekker dorstlessertje, komt er een tuktuk aangereden. Het is niet die van deze morgen maar er lopen geen andere bezoekers meer rond, dus vermoeden we dat het toch voor ons zal zijn en inderdaad het blijkt de zoon van onze chauffeur van vanmorgen te zijn.

Hij brengt ons vlot terug naar Ohiya en stopt nog een paar keer om nog kuddes Sambal herten te laten zien die blijkbaar bij het vallen van de avond de jungle verlaten.

Terug in de homestay nemen we een verdiende douche en laten ons daarna de heerlijk pikante maaltijd smaken. Een vermoeiende maar fijne wandeldag! Morgen meer van dat!