Oegandareis Veerle en Raf

21 juli tot en met 14 augustus 2012


vorige dag Fotoalbum dag 24 volgende dag

Dag 24: een dagje op stap met Soft Power Education


Vandaag beginnen we aan onze laatste dag in Oeganda. Normaal gesproken zouden we na het ontbijt rond 8u30 opgepikt worden door Kibiina van Soft Power Education, maar dat loopt wat mis. Oeganda weet je ...

Soft Power Education Met redelijk wat vertraging verschijnt hij toch op het toneel en neemt hij ons samen met een andere vrijwiligster-voor-1-dag, de Britse Johanna, mee op wandel.

Onze eerste halte is bij de Kyabirwa preschool. De hoofdoelstelling van SPE is het renoveren, in orde brengen en van materiaal voorzien van lagere scholen. Ze bemoeien zich uit principe niet met het pedagogische aspekt omdat ze vinden dat dit een taak van de Oegandese overheid is.

Wat SPE wel zelf in handen neemt is het oprichten en leiden van enkele preschools waarmee ze hopen te bereiken dat kinderen op de juiste leeftijd instromen in de lagere scholen. De leerkrachten voor de preschools zijn SPE werknemers en worden ook door hen opgeleid. Veerle, van opleiding kleuterleidster, merkt wel dat hier nog heel wat werk aan de winkel is. De preschools zijn voornamlijk bedoeld voor weeskinderen en kinderen van heel arme gezinnen.

Na het bezoekje aan de preschool, waar we maar enkele kinderen tegenkomen omdat het vakantie is, wandelen we verder naar het hoofdkwartier van SPE: het Amagezi Education Centre.

We bezoeken hier hun secretariaat, de bibliotheek waarmee ze proberen de Oegandezen aan het lezen te krijgen en een ICT-klas waarin ze de lokale tieners proberen de basisbegrippen van het computerwerk bij te brengen. De jongeren leren hier ook sollicitatiebrieven schrijven en solliciteren.

Kyabirwa Preschool Verder hebben ze op hun site ook een Health Centre waar mensen op raadpleging kunnen komen en waar ook informatie over gezinsplanning wordt verstrekt.

Aan het Amagezi Centre is ook een deel waar men werkt aan het bewustmaken van de lokale bevolking: het Community Development Programme.

Men leert mensen hoe verschillende gewassen best geteeld worden, hoe men een oven kan maken die veel efficiënter omspringt met de energie van het verbrande hout en er staat ook een proefopstelling voor het produceren van biogas.

Het is een interessante rondleiding. We passeren ook langs hun Crafts Shop waarin alleen spulletjes verkocht worden die gemaakt worden door mensen en kinderen van het dorp. Zoals ik kon verwachten, doet Veerle weer wat inkopen.

Nu is het tijd om de handen uit de mouwen te steken. Kibiina rijdt ons met zijn vrachtwagen naar de Buyala Catholic Primary School. SPE is deze school aan het opknappen en wij gaan hier een paar uurtjes schilderen. Onze tijd is erg beperkt dus onze inzet is meer symbolisch dan effectief, maar het doet toch deugd. Zeker als een tiental van de kinderen die op de school rondhangen tijdens de vakantie, besluiten om ons te helpen schilderen. Afrikaanse chaos ten top, maar wel een gezellige boel. We slagen er met hun hulp zelfs in om één schoolgebouwtje rondom volledig van een nieuwe kleur te voorzien.

Een enthousiaste helper Na een tijdje is het blijkbaar lunchtijd en worden we bij een sobere maaltijd uitgenodigd klaargemaakt door het schoolhoofd (of meer waarschijnlijk zijn vrouw?). De maaltijd smaakt en we hebben een fijn gesprek met het schoolhoofd en Johanna.

Na de lunch kijken we nog wat rond op de school en neemt Veerle nog wat foto's. Uiteindelijk moeten we vertrekken want we moeten rond 4u in het kamp met Sam vertrekken naar Kampala en we hebben nog wel wat schrobwerk voor de boeg.

Het was een korte kennismaking met SPE, maar we houden er toch een goed gevoel aan over.

In het kamp nemen we snel een douche (gelukkig was de gebruikte verf op waterbasis), pikken onze bagage op en vertrekken met Sam voor onze terugrit naar Kampala. Dat was in ieder geval het plan, maar Veerle zorgt er voor dat we toch wat later vertrekken door in het kamp onze laatste Oegandese Shillings op te kopen aan wat handwerk, daar verkocht door enkele vrouwen uit het dorp. De rit zelf verloopt uiteindelijk vlotjes, maar het besef begint door te dringen dat onze fijne tijd in Oeganda er bijna opzit.

Na wat fileleed worden we door Sam afgezet aan een cafeetje waar we zullen opgepikt worden door Arne. Het toeval wil immers dat hij met zijn dochtertje dezelfde vlucht als ons geboekt heeft om op vakantie te gaan naar Nederland. Onze lange wachttijd (de vlucht vertrekt pas rond 4u 's nachts in Entebbe) kunnen we zo aangenaam opvullen bij hem thuis en Arne kan dan mee van Sam gebruik maken om naar de luchthaven te rijden. Een duidelijke win-win situatie.

Een beetje later duikt Arne inderdaad op en tot onze verrassing komen ook Nand en zijn vrouw Rozemarie er aangestapt. Nand wou toch nog graag even afscheid komen nemen van ons en ons meteen even voorstellen aan zijn vrouw. Een sympathieke geste! We hebben nog een leuke babbel, maar uiteindelijk wordt het tijd om op te stappen en rijden we met Arne naar zijn huis.

Zijn schoonzussen die bij hem inwonen hebben voor een lekker diner gezorgd en de rest van de avond gebruiken we om onze koffers en handbagage in orde te maken en ook om kennis te maken met een Nederlandse huisgenote van Arne. De uren gaan zo snel voorbij.

Rond 1u 's nachts zal Sam ons komen oppiken om naar Entebbe te rijden.