Oegandareis Veerle en Raf

21 juli tot en met 14 augustus 2012


vorige dag Fotoalbum dag 16 volgende dag

Dag 16: wandelen langs Lake Mutanda


Vandaag is het een soort van vrije dag met wat keuzemogelijkheden maar of je moet een serieuze verplaatsing naar Kisoro en verder maken of de terplekke aangeboden mogelijkheden lijken ons niet echt interessant. De rest van het gezelschap neemt een luilekkerdagje in de lodge en wij besluiten om de benen even te strekken en een wandelingetje langs het meer en terug te doen.

Matoke-bananen langs Lake Mutanda In de voormiddag verlaten we de lodge en gaan we noordwaarts. In deze richting staan er weinig huizen en is het erg rustig wandelen met steeds mooie uitzichten over het meer. We staan eens te meer verbaasd over de intensiviteit waarmee de Oegandezen de beschikbare grond gebruiken om aan landbouw te doen.

Op de bergflanken wordt de grond tot terassen omgevormd en zien we vooral bananenbomen en zoete aardappelen. Langs het meer wordt de drassige grond in ruggen bewerkt en op deze ruggen wordt vooral cassave (= maniok) verbouwd. Overal waar we kijken zien we wel iemand aan het werk op zijn veldje.

Onderweg spotten we verschillende kleurrijke vogels maar ze fotograferen lukt niet altijd. Wel kunnen we van dichtbij genieten van twee prachtige grijze kroonkraanvogels die in een cassave-veldje staan. Als ik de veldjes inloop, slaag ik erin om enkele mooie foto's te maken.

Na de middag besluiten we de andere kant op te gaan en trekken we een 1,5 uur zuidwaarts, tot waar de weg afbuigt van het meer.

Dit is een heel andere wandeling dan deze voormiddag. We zitten nu constant tussen de mensen en de huizen. We worden voortdurend nageroepen en nagewuifd door kinderen en menig passant vraagt zich verwonderd af naar waar we gaan. Blijkbaar wordt er door de gasten van de Nkuringo Lodge niet veel gewandeld?! De mensen begrijpen ook niet dat we gewoon een eindje gaan wandelen en dan gewoon weer terug gaan. Dat doe je toch niet! Je hebt toch een doel nodig als je ergens naar toe gaat???

Nog iets wat je hier veel ziet is de productie van bakstenen. Klei wordt in houten vormen tot stenen gevormd, ze worden gedroogd in de zon en dan gestapeld tot ovens. Die ovens worden dichtgesmeerd met leem en dan in brand gestoken. Als het vuur gedoofd is, zijn de stenen klaar voor gebruik.

Een heel spektakel is het ook nog als we een kerk voorbijwandelen. De voorbije drie dagen heeft een of andere predikant de mensen hier op "een conventie" komen toespreken en er zijn dus heel veel mensen verzameld. Als we de kerk passeren, beginnen alle kinderen ons toe te roepen en te volgen. Zeker 100 kinderen lopen met ons mee. De dappersten houden het een hele tijd vol tot een puber hen iets toeroept en ze allemaal terugkeren.

Aan ons keerpunt zetten we ons nog even op een mooi uitkijkpunt over het meer en genieten van het uitzicht.

Als we terugwandelen, blijkt een varken dat langs de kant van de weg zat en dat we hadden horen krijsen net nadat we passeerden, geslacht te zijn. En van de dorpelingen staat met de nog van bloed druipende kop in zijn handen.

Van daar af worden we echter vergezeld door een wat oudere man die vrij goed engels spreekt en met hem wisselen we een uur lang van gedachten. Een gesprek dat niet altijd even makkelijk loopt want er heersen nogal wat misverstanden bij de Oegandezen over hoe wij in Europa leven! Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik een groententuin heb waarin ik zelf groenten teel, dan wordt dit op gelach en ongeloof onthaald tot ik meer uitleg geef en hij me lijkt te geloven.

Er komen ook heel wat gevoelige thema's aan bod zoals rijk-arm, geloof, geboortebeperking, ... en het is niet altijd makkelijk de waarheid te vertellen zonder deze man te affronteren, dus besluit ik soms een diplomatisch antwoord te geven zonder echt het achterste van mijn tong te laten zien.

Na een uurtje laat de man ons alleen verder lopen en zijn we een ervaring rijker, maar het was bij momenten toch een moeilijk gesprek.

Zonsondergang boven Lake Mutanda Als we eindelijk terug aan de lodge komen, blijken we daar een spannende gebeurtenis gemist te hebben. Dieter en Wendy hebben namelijk een reusachtige (+ 2m) cobra gespot in het water die vlak bij hen aan land wou komen. Het na een tijdje toegesnelde personeel van de lodge, was erg bang van de slang en doodde ze zonder medelijden.

Jammer dat we die ontmoeting gemist hebben, gelukkig kan Dieter ons enkele mooie foto's laten zien.

We zetten ons nog even in het zonnetje en plots zien we tot onze grote hilariteit stipt om 5 uur enkele otters opduiken in het meer. Hilarisch omdat Arne onze reisleider vanmiddag bij de lunch beloofde dat hij tegen 5 uur de otters, die Eric de dag tevoren al gezien had, terug zou laten komen. Knap geregeld, Arne!!!

Na de lunch genieten we voor de zoveelste keer van het mooie schouwspel dat de ondergaande zon ons biedt en gaan we naar gewoonte op tijd slapen maar eerst moet ik een ongenode gast uit de tent zetten anders zou er bij Veerle niet veel van slapen in huis komen!