Oegandareis Veerle en Raf

21 juli tot en met 14 augustus 2012


vorige dag Fotoalbum dag 15 volgende dag

Dag 15: vinden we de berggorilla's?


Vandaag snel uit de veren en zeker ons paspoort niet vergeten want het bezoek aan de berggorilla's is streng gereglementeerd. De (dure) permits moeten maanden van tevoren aangeschaft worden en staan op naam en paspoortnummer geregistreerd.

Bwindi Impenetrable Forest in de mist In Bwindi Impenetrable Forest, waar wij onze gorilla-tracking gaan doen, leven een 350 gorilla's in een twintigtal families. Dat betekent een kleine helft van de wereldpopulatie. 10 van deze families zijn gehabitueerd en mogen dagelijks door 1 groep bezoekers van maximaal 8 man 1 uur geobserveerd worden.

We vertrekken vroeg want het is nog een eind rijden van Lake Mutanda naar Rushaga waar onze tracking zal starten.

De weg vergt heel wat rijvaardigheid van Clever maar we komen goed op tijd aan bij het vertrekpunt. Tijdens de rit zien we heel mooi de zon opkomen boven Bwindi, een lucky foto door het autoraam geeft prachtig de sfeer weer van "Gorilla's in de mist".

Na het afhandelen van de formaliteiten en de controle van de paspoorten, wordt ons gezelschap in 2 gesplitst. Wij gaan samen met Hanneke, Johan, Wendy, Dieter en 2 Duitse toeristen op zoek naar de Nshongi-familie. De rest van ons gezelschap gaat naar de Mishaya-groep.
Veerle en ik huren net als de rest de diensten van een drager (Nelson) in. We doen dit eer om de plaatselijke mensen te steunen dan omdat we hem echt nodig zouden hebben. De dragers zorgen voor je rugzak en reiken je desgewenst een helpende hand tijdens de tocht door het woud.

Samen met onze gids Benjamin, een extra gewapende gids en onze dragers, vertrekken we met ons busje voor een rit van een half uurtje. Na het uitstappen, dalen we langs een steile bergflank tussen de velden af naar een riviertje dat de grens vormt van het NP.

Na een rustpauze steken we met ons gezelschap een bruggetje over en kan de zoektocht beginnen.

Benjamin staat in contact met spoorzoekers die 's morgens vroeg al vertrokken zijn om de gorilla's op te sporen. Dankzij hun aanwijzingen bereiken we na een tweetal uur de slaapnesten van de vorige nacht. Ons tempo ligt erg laag omdat een oude Duitse man het fysiek erg lastig heeft en regelmatig moet rusten. We maken ons wat zorgen of we de gorilla's aan dit tempo wel zullen bereiken, maar Nelson stelt ons gerust. Volgens hem komen we stilaan in de buurt ...
En inderdaad na een extra half uurtje door het woud horen we in de verte het geroep van de spoorzoekers. Nu komen we echt dichtbij!

Als de spoorzoekers plots uit de struiken opduiken, maant Benjamin ons aan om onze fototoestellen te nemen want onze dragers gaan nu achterblijven bij de rugzakken om het gezelschap zo klein mogelijk te houden en de dieren zo weinig mogelijk te storen.
Ik heb mijn fototoestel al bij de hand omdat ik onderweg ook al wat foto's wou nemen en dat komt nu goed uit want terwijl iedereen zijn spullen aan het uitpakken is, roept Benjamin plots: "Get down!!! Take pictures!!!". Uit het struikgewas duikt plots een enorme zilverrug op (blijkbaar de derde in rang) die heel rustig tussen ons en onze rugzakken door zijn weg vervolgt. Ik kniel en neem snel een paar foto's. Dat ging snel! Wat een close encounter!!!

Nshongi, leider van de groep Als iedereen bekomen is van de verrassing maken we ons klaar voor ons uur gorilla's observeren. Benjamin brengt ons steeds dichter en dichter bij de groep en we krijgen hen mooi te zien. Fotograferen blijkt erg moeilijk te zijn omdat de lichtinval moeilijk is en ook omdat de gorilla's tussen de struiken zitten wat het scherpstellen bemoeilijkt. Het lukt me echter om wat mooie foto's en filmpjes te maken. Na een tijdje besluit ik dat het goed geweest is en stop ik met fotograferen en beperk ik me tot het observeren van de dieren. Een erg mooi en boeiend schouwspel. De zilverruggen zijn echt imposant groot en maken een enorme indruk als de leider van de groep zich op enkele meters van mij neerzet.

Voor we het beseffen, verwitttigt Benjamin ons dat het uur voorbij is en dat we de gorilla's gaan verlaten.

Met wat spijt gaan we terug naar onze dragers en eten ons lunchpakket op.

Na onze picknick gaat de tocht terug naar het beginpunt van onze tracking. We volgen wel een lichter en korter parcours. De eindklim in de blakende zon weegt bij sommigen in de groep serieus door, maar zorgt ook voor wat schaamte als we tijdens de klim twee kinderen met een zak aardappelen op het hoofd moeten laten voorgaan...

Boven gekomen krijgen we van Benjamin allemaal een certificaat dat bewijst dat we de gorilla's bezocht hebben. Kitsch maar leuk!

Clever staat ons op te wachten met het busje en brengt ons na een lastige rit terug naar de lodge. Gelukkig heeft de andere helft van onze groep ook een goede gorilla-tracking achter de rug zodat we samen bij de lunch kunnen nagenieten van elkaars verhalen.

Morgen staat er een rustdag op het programma, we zullen nog wel zien wat we dan gaan doen.